İcimde ki Yansımalar

Üzerine bastığımız dünya dönüyorsa, peki biz neden hayat durmuş,herşey bitmiş gibi hareket ediyoruz. Dünya döndükce zaman geciyorsa ve ömrü hayatımız pek uzun değilse neden bu durgunluk, umutsuzluk.. Tarihe bakalım ; kac ülke yıkıldı ve tekrar küllerinden doğdu, saymakla bitmez. O zaman neden insanlar umut etmekten, gözlerini kapamaktan ve sadece pozitif şeyler düşünmekten bu kadar korkuyor. Bu kadar zor mu zamana karşı cıkmak? Meydan okumak, ben varım, hep var olucam demek .. İcimizde ki son ışığa sarılmak neden bu kadar zor? Bir ateş böceği bile fırtınaya meydan okuyup ucabiliyorsa, sorarım size böcekten neyiniz eksik? Dünya döndükçe, umut ettikce, sevdikce,sevildikce herşey değişir, yeterki icimizdeki son ışığı söndürmeyelim.