Zamanın da ne güzeldi çocuk olmak, tek derdimiz teneffüs zili çalsaya bahcede çılgınlar gibi koşuşturmanın hayalini kurardık. Büyüdük de ne oldu, dertler arttı hayaller değişti. Kimi para derdine düştü , kimi karı kız uğruna rotasız gemi gibi ordan oraya savruldu.
Yaş geldi yirmibeşe, geçmediğim yol, içmediğim su kalmadı. Büyük mutluluklar da yaşadım , hayal kırıklarıda. Kimseye kızmadım ve aynı şekilde kimseyi de takdir etmedim. Bunu kendini beğenmişlik olarak düşünmeyin çünkü ne yaşadıysam kendi kararlarımla ne yaşadıysam yine kendi kararlarımla yaşayacağım, İşin aslı basit, hayat elimizde, kararlar bizde, pusula belimiz de ama düşünmek gerek uzun bir yola yeter mi bir pusula..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder